Friday, November 15, 2013

ഇസ്ലാമിക സാഹോദര്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം


മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവ സംസ്ക്കരണത്തിൽ മതങ്ങൾ നിർണ്ണായകമായ പങ്ക് വഹിക്കുന്നുണ്ട്. അതിനാൽ മാനവകുലത്തിന്റെ നിലനിൽപിന് മതത്തിനുള്ള പങ്ക് നിസ്തുലമാണ്. എന്നാൽ ഇവിടെ നിരവധി മതങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നതിനാലും ഒരേ മതത്തിനുള്ളിൽ പോലും വീക്ഷണ വ്യത്യാസങ്ങൾക്ക് പഴുതുള്ളതിനാലും സർവ്വോപരി മതങ്ങൾ ഏതെങ്കിലും ഭൗതിക വ്യവസ്ഥകൾ (Ideology) മുമ്പോട്ട് വെക്കാത്തതിനാലും വിശ്വാസ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പേരിലും പ്രായോഗികപരിഗണന വെച്ച് കൊണ്ടും നാം മതം മനുഷ്യന്റെ സ്വകാര്യ കാര്യമാണെന്ന് പറയാറുണ്ട്.

മതത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ മതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സാഹോദര്യത്തിന് പ്രസക്തിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് കൂടാ. കാരണം ഒരു മതം നിലനിൽക്കുന്നത് അതിന്റെ അംഗങ്ങളുടെ ഇടയിലുള്ള പ്രസ്തുത സാഹോദര്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. എന്നാൽ ആ സാഹോദര്യത്തിന് രാഷ്ട്രീയ മാനം കൊടുക്കുന്നത് ശരിയല്ല, കാരണം രാഷ്ട്രാതിർത്തിയെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയുള്ള കൂട്ടായ്മകൾക്ക് - ഉദാഹരണത്തിന് രാഷ്ട്രീയപാർടികൾക്ക് - മാത്രമേ രാഷ്ടീയ പ്രാധാന്യമുള്ളൂ. നമ്മുടെ വ്യക്തിപരമായ വിശ്വാസങ്ങളേക്കാൾ സ്വന്തം നാടിനും നാട്ടുകാർക്കും മുൻഗണന കൊടുക്കേണ്ട ബാധ്യത നമുക്കുണ്ട്. നിർഭാഗ്യവശാൽ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ “ആഗോള ഇസ്ലാമിക സാഹോദര്യ”ത്തെ ഇന്ത്യയിൽ രാഷ്ട്രീയവൽക്കരിക്കുന്ന ഒരു അനാരോഗ്യ പ്രവണത നിലനിൽക്കുന്നു. ഇത് എത്രത്തോളം ആശാസ്യകരമാണെന്ന് നാം വിലയിരുത്തേണ്ടതുണ്ട്.

പറഞ്ഞു വരുന്നത് നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഇറാഖ്, ഫലസ്തീൻ, ചെച്നിയ, ദാഗിസ്താൻ തുടങ്ങിയ മുസ്ലിം രാജ്യങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രശ്നങ്ങളെ നെഞ്ചിലേറ്റി അവ പരിഹരിക്കാനും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണങ്ങളിൽ പോലും വിഷയമാക്കാനും ഒരുമ്പെട്ടിറങ്ങുന്നവരെ കുറിച്ചാണ്. ഉദാഹരണത്തിന് ഫലസ്തീനിൽ ഇസ്രായേൽ രണ്ട് ബോംബിട്ടാൽ ഉടനെ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ നിരവധി ഇടനെഞ്ചുകൾ കൂട്ടത്തോടെ തകരുകയായി. പിന്നെ വിലാപമായി, ഗദ്ഗദമായി, കവിതയായി, പടം വരയായി, ജാഥയായി ആകെ ബഹളമാകും. ഉടനെ ഇസ്രായേലിലേക്ക് ഇന്ത്യ ഒരു മിസ്സൈല് വിടണമെന്ന മുറവിളിയും തുടങ്ങും[1]. ഫലസ്തീന് ചുറ്റും കിടക്കുന്ന മുസ്ലിം രാജ്യങ്ങൾക്ക് തോന്നാത്തത് നമുക്ക് തോന്നിയിട്ട് എന്ത് കാര്യം എന്ന് ആ സാധുക്കൾ ആലോചിക്കാറില്ല. കാരണം ലോകമുസ്ലിങ്ങളുടെ മുഴുവൻ ഉത്തരവാദിത്വവും നമ്മുടെ ചുമലിലാണല്ലോ!

“പാൻ ഇസ്ലാമിസം” എന്ന മതരാഷ്ട്രീയ സങ്കൽപ്പത്തിന്റെ സ്വാധീനമാണ് ഇവിടെ പ്രകടമാകുന്നത്. “ലോകമുസ്ലിങ്ങൾ” ഒറ്റ രാഷ്ട്രമാണ് എന്ന സങ്കൽപ്പമാണ് ഇതിന്റെ പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഇതിന് മതപരമായ സാധുതയൊന്നുമില്ല. “രാഷ്ട്രം” എന്ന സങ്കൽപ്പം പോലും ആധുനികമാണെന്നിരിക്കെ ഇത്തരം സങ്കൽപ്പക്കാരുടെ രാഷ്ട്രീയ മോഹങ്ങൾ മാത്രമാണ് ഇതിന് പിന്നിലുള്ളത്. അതിനാൽ ആ നിലപാട് സെക്കുലർ വിരുദ്ധവും സാമുദായിക ചേരിതിരിവുണ്ടാക്കുന്നതും അശാസ്ത്രീയവുമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മുമ്പ് ഒരു തവണ ഇസ്ലാമിക സാഹോദര്യത്തെ രാഷ്ട്രീയവൽക്കരിച്ചതിന്റെ തിക്താനുഭവം നമ്മുടെ മുമ്പിലുണ്ട്. അന്ന് തുർക്കിയുടെ കൊടി പിടിച്ച് നമ്മുടെ നാട്ടിൽ കുറെ പേർ ഇറങ്ങിയതാണ് രാജ്യത്തിന്റെ വിഭജനത്തിലേക്ക് വരെ വഴി വെച്ചത്. രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിൽ മുസ്ലിം നാടുകളിൽ സാമ്രാജ്യത്വ അധിനിവേശമുണ്ടായപ്പോൾ തുർക്കിയുടെ “ഖിലാഫത്” (ആഗോള മുസ്ലിം നേതൃത്വം) സംരക്ഷിക്കാൻ ഇന്ത്യയിലെ ചില മുസ്ലിം നേതൃത്വം മുൻകൈയെടുത്തതാണ് "ഖിലാഫത്ത് പ്രസ്ഥാന"ത്തിന് വഴി വെച്ചത്. എന്നാൽ അനന്തരം തുർക്കിയുടെ ആധിപത്യത്തിൽ നിന്ന് അറബ് രാഷ്ട്രങ്ങൾ ആവേശത്തോടെ പുറത്ത് ചാടിയതും തുർക്കി തന്നെ ഒരു അൾട്രാ സെക്കുലർ രാഷ്ട്രമായി മാറിയതും നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ആഗോള മുസ്ലിം പൗരന്മാർക്ക് നോക്കി നിൽക്കാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളു.

കേരള മുസ്ലീങ്ങളുടെ ഒരു വിഭാഗത്തിനിടയിൽ ഈ ചിന്താഗതി വളർത്തിയതിൽ ഇവിടുത്തെ മതബുദ്ധിജീവിവിഭാഗം പ്രത്യേക പരാമർശം അർഹിക്കുന്നു. വെള്ളിയാഴ്ചത്തെ ജുമുഅ പ്രഭാഷണത്തിനിടയിൽ പോലും ഖുർആനെയും സുന്നത്തിനെയും കുറിച്ചുള്ള പരമ്പരാഗത ചർച്ചകളൊക്കെ മാറ്റി വെച്ച് ഇറാക്കും ഫലസ്തീനും ബുഷും പുടിനുമൊക്കെ വിഷയമാക്കി വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ചത് അവരായിരുന്നു. സാമ്പ്രദായിക മുസ്ലിങ്ങൾ നബിചരിത്രവും ദിക്റും സലാത്തുമൊക്കയായി “പഴഞ്ചനായി” തുടർന്നപ്പോൾ പ്രസ്തുത വിഭാഗം ആഗോള മുസ്ലിം വിഷയങ്ങളെ തങ്ങളുടെ അപാരമായ വിശകലന-വിമർശന-വീക്ഷണ കോണിൽ അവതരിപ്പിച്ച് ഊറ്റം കൊണ്ടു. (ഇന്ത്യയുടെ വിദേശ നയത്തെ സ്വാധീനിക്കാൻ പിന്നെ ആർക്കാണ് വോട്ട് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് ഉദ്ബുദ്ധരായ കുഞ്ഞാടുകളോട് പ്രത്യേകിച്ച് പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ?)

ഇറാഖ് യുദ്ധകാലത്ത് ഇറാഖിന്റെയും കുവൈത്തിന്റെയും കൊടി പിടിച്ചവർ കേരളത്തിന്റെ തെരുവിൽ തമ്മിൽ തല്ലുന്നത് വരെ നാം കണ്ടു. അതിന് ശേഷം ഇറാഖ് നേരിട്ട ഉപരോധത്തിന്റെയും രണ്ടാം ഇറാഖ് അധിനിവേശത്തിന്റെയും വേളയിൽ ഇറാഖ് കൊടിക്കാർക്ക് ചാകരയായിരുന്നു. കേരളത്തിൽ ഒരു മതസംഘടനയുടെ പത്രം തടിച്ച് കൊഴുത്തത് തന്നെ ഇറാഖിനെ മൊത്തക്കച്ചവടം നടത്തിയായിരുന്നു. ഇന്ന് ഇറാഖിൽ അമേരിക്കയില്ല. എന്നാൽ അവിടെ തുടർന്ന് കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കലാപത്തിനും നരഹത്യക്കും ആരാണ് ഉത്തരവാദി? ശിയാ ഭൂരിപക്ഷമായ ഇറാഖിൽ സദ്ദാമെന്ന “സുന്നി”യെ വാഴിക്കാൻ മറ്റ് സുന്നി അറബി രാജ്യങ്ങളും ഇറാഖിലെ സുന്നികളും ചേർന്ന് നടത്തിയ ഒത്താശയുടെയും ഇന്ന് ഇറാന്റെ സഹായത്തോടെ ഇറാഖിലെ ശിയാക്കൾ നടത്തുന്ന തിരിച്ചടിയുടേയും ബാക്കിപത്രമാണ് ഇറാഖ് എന്ന് ഇന്ന് വ്യക്തമായിരിക്കുകയാണ്. സുന്നി-ശിയാ വംശീയതയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഇറാഖിൽ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾക്ക് മതകീയ പരിവേഷം നൽകി ഇവിടെ കേരളത്തിൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയ വിഷയമായി ഉയർത്തിക്കൊണ്ട് വരേണ്ട കാര്യമുണ്ടായിരുന്നോ? കുവൈത്ത് അധിനിവേശത്തിന്റെ ന്യായാന്യായങ്ങൾ പോലും പരിഗണിക്കാതെ സദ്ദാമെന്ന “ഇസ്ലാമിക നായക”നെ ചുമന്ന് നടക്കുന്നവർ ഉത്തരം പറയേണ്ടതുണ്ട്.

ഈ ചിന്താഗതിക്കാർക്കിടയിൽ ഏറെ ആരാധകരുള്ള ഒരു രാജ്യമാണ് ഇറാൻ. കാരണം പൊട്ടുമെന്നുറപ്പില്ലെങ്കിലും ഒരു ആറ്റം ബോംബ് തട്ടിക്കൂട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന  ഇറാനിലാണ് നമ്മുടെ ഏക പ്രതീക്ഷ. “ഇസ്ലാമിക റിപ്പബ്ലിക്കായി” സ്വയം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും മാത്രല്ല അമേരിക്കക്കെതിരെ വാചക മിസൈലുകൾ തൊടുത്തു വിട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഇറാന്റെ കൊടിക്ക് പിന്നിൽ അണി നിരക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ നിർബന്ധ ബാധ്യതയല്യോ? ഇറാൻ ശിയാ രാഷ്ട്രമാണെന്നതും അവിടെ ശിയാ പൗരോഹിത്യമാണ് അധികാരത്തിലെന്നതുമൊന്നും നമുക്ക് വിഷയമല്ല. പോരാത്തതിന് ഇസ്രായേലിനെ “തുടച്ച് മാറ്റാനും” “വടിച്ച് നീക്കാനു”മൊക്കെയുള്ള അഹ്മദി നിജാദിന്റെ ആഹ്വാനങ്ങൾ കൂടിയാകുമ്പോൾ പൂർത്തിയായി. അഹ്മദി നിജാദിന്റെ പേര് കേൾക്കുമ്പോഴേ സ്വലാത്ത് ചൊല്ലുന്നവർ നമ്മുടെ കൂട്ടത്തിലുണ്ട്. അന്താരാഷ്ട്ര മര്യാദകൾ പോലും ലംഘിച്ച് കൊണ്ട് അഹ്മദി നിജാദ് നടത്തിയ വിടുവായത്തരങ്ങൾ പലർക്കും അദ്ദേഹത്തെ ഒരു ഔലിയ ആക്കി മാറ്റി. എന്നാൽ നീണ്ട എട്ട് വർഷം അവസരം കിട്ടിയിട്ടും ഇസ്രായേലിനെ തൊട്ട് കളിക്കാൻ മാത്രം വിവരക്കേട് തനിക്കില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചു. മറിച്ച് അദ്ദേഹം ആകെ തുടച്ച് നീക്കാൻ സഹായിച്ചത് സിറിയയിലെ ഒരു ലക്ഷം സുന്നികളെയായിരുന്നു. (ഇറാഖിലെ കണക്ക് വേറെ). ഒബാമക്കോ കാമറൂണിനോ ഉണ്ടായ ബേജാറ് പോലും സിറിയയുടെ ജനങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ ഇറാനിലെ നാല് മുഴം താടി നീട്ടിയ ആയത്തൊല്ലമാർക്ക് ഉണ്ടായില്ലെന്നത് പ്രസ്താവ്യമാണ്.

ഈ ചിന്താഗതിക്കാർ സമുദായത്തിന് വരുത്തുന്ന ക്ഷീണം ചില്ലറയല്ല. ഇത് സമുദായത്തിന്റെ രാജ്യസ്നേഹം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാനും ഇതര സമുദായങ്ങളുമായി അകലാനും മാത്രമേ ഉതകൂ. അതല്ലാതെ ഇന്ത്യൻ മുസ്ലിങ്ങളുടെ നിലപാടൊന്നും ആഗോളവിഷയങ്ങളിൽ ഒരു സ്വാധീനവും ചെലുത്തുകയുല്ലെന്ന് നാം വിനയപൂർവ്വം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. രാജ്യ സ്നേഹം തെളിയിക്കാൻ ഇന്ത്യയുടെ കൊടി ബാഡ്ജ് കുത്തി നടക്കേണ്ട അവസ്ഥ പലപ്പോഴും വന്നു ചേരുന്നതും അത് കൊണ്ട് തന്നെ. ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ ശതകോടികൾ പട്ടിണി കിടക്കുകയും ദുരിതമനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ കണ്ണീരൊഴുക്കാൻ ഇറാക്കിലേക്കും ഫലസ്തീനിലേക്കും പോകേണ്ടതില്ല. അറബികളുടെ കാര്യം നോക്കാൻ അവർക്കറിയാം. നമ്മുടെ നാട്ടിൽ പറയുന്ന അമേരിക്കൻ വിരോധമൊന്നും അവർക്കൊട്ടില്ല താനും. മറിച്ച് അവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭീഷണിയായി കാണുന്നത് ഇറാനെയാണ്, അമേരിക്കയെയല്ല.

യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇറാഖിന്റെയും സിറിയയുടെയുമൊക്കെ പ്രശ്നം ഇന്ത്യൻ മുസ്ലിങ്ങളുടെ സഹായമില്ലാത്തതല്ല, മറിച്ച് രാഷ്ട്രാതിർത്തിയെ മുൻനിറുത്തിയുള്ള സെക്കുലരിസത്തെ അംഗീകരിക്കാത്തതാണ്. ആ സെക്കുലരിസത്തെ അംഗീകരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഇറാഖി സുന്നികൾ സദ്ദാമെന്ന കിരാത ഏകാധിപതിയെ അന്ധമായി പിന്താങ്ങി ഇറാഖിനെ നാശത്തിലേക്ക് തള്ളി വിടുമായിരുന്നില്ല. സിറിയയിലെ ശിയാക്കൾ ഹിസ്ബുള്ളയുടെയും ഇറാന്റെയും ആയുധം വാങ്ങി സഹോദരങ്ങളായ സിറിയയിലെ സുന്നികളുടെ കഴുത്തറക്കുമായിരുന്നില്ല. മതത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയവൽക്കരണം എപ്രകാരം വംശീയ പക്ഷപാതത്തെ പിന്താങ്ങുന്നു എന്നതിന് ദൃഷ്ടാന്തമാണ് ഇത്.

“ഇസ്ലാമിക സാഹോദര്യ”ത്തിന് രാഷ്ട്രീയമാനം കൊടുക്കുന്നത് അസംബന്ധമാണെന്ന് ഇതെല്ലാം കാണിക്കുന്നു. മതം മുന്നോട്ട് വെക്കുന്ന സാർവ്വലൗകിക വീക്ഷണം സ്വാഗതാർഹമാണെങ്കിലും അതിന് കേവലം ആത്മീയമാനം മാത്രമേ ഉള്ളെന്നും മുസ്ലിം ഉമ്മത്തും മുസ്ലിം രാഷ്ട്രങ്ങളും ഒന്നല്ല എന്നും നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതിനാൽ നാനാത്വത്തിൽ ഏകത്വമെന്ന നമ്മുടെ രാഷ്ട്ര വീക്ഷണത്തിനാണ് മുൻഗണന കൊടുക്കേണ്ടത്. എന്നാൽ ഇവിടെ യഥാർത്ഥ പ്രതികൾ ഏതെങ്കിലും മതമോ സമുദായമോ അല്ല. മറിച്ച് മതത്തെ പ്രത്യയശാസ്ത്രവൽക്കരിക്കുന്ന ഏത് സമൂഹത്തിലെയും ഒരു ചെറു ന്യൂനപക്ഷമാണ്. അവരുടെ കൊടി മാറ്റി വെച്ച് സെക്കുലരിസത്തിന്റെ പൊതുവായ കൊടിയുടെ കീഴിൽ ഒന്നിച്ചാൽ എല്ലാ പ്രശ്നവും അതോടെ അവസാനിക്കും.


[1]  ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയവൽക്കരിക്കുന്നതിന് പകരം اللهُمَّ أَعِزَّ الإِسْلامَ وَالمُسْلِمِينَ എന്ന് ദുആ ചെയ്യുകയാണ് വേണ്ടത്.

കാരോളി.

No comments:

Post a Comment